نظام‌های سلامت در حال آزمایش این موضوع هستند که آیا اتوماسیون مستندسازی پرستاری می‌تواند حضور پرستار در کنار بیمار، کیفیت یادداشت‌های بالینی، رفاه و ماندگاری نیروی کار را بهبود بخشد؛ نه اینکه صرفاً تعداد دقایقی را که برای تکمیل یک یادداشت لازم است کاهش دهد.

ددرا تاکر (Dedera Tucker)، RN، مدیر ارشد انفورماتیک سلامت در Healthcare IT Leaders، یک شرکت مشاوره‌ای

این مطلب، بخش اول از یک گزارش دو قسمتی است. برای مطالعه بخش دوم با عنوان «پرستاران باید رهبری حکمرانی هوش مصنوعیِ در حال تغییر جریان‌های کاری خود را بر عهده بگیرند»، اینجا کلیک کنید.

آیا مستندسازی مبتنی بر هوش مصنوعی برای پرستاران واقعاً زمان معناداری را در کنار تخت بیمار بازمی‌گرداند؟ یا صرفاً کارهای اداری را به جای دیگری منتقل می‌کند؟ هنگام ارزیابی اینکه آیا سرمایه‌گذاری روی هوش مصنوعی برای پرستاران ارزش دارد یا خیر، شاید این مهم‌ترین پرسش باشد.

تریسی بریس (Tracy Breece)، RN، معاون انفورماتیک پرستاری، هوش مصنوعی و فناوری‌های نوظهور در  Advocate Healthگفت:

«جایی که من دیده‌ام ابزارهای مستندسازی هوش مصنوعی بیشترین تفاوت معنادار را ایجاد می‌کنند، زمانی است که این ابزارها بر اساس واقعیت‌های حرفه پرستاری طراحی شده باشند، نه اینکه صرفاً از یک جریان کاری مربوط به یک گروه دیگر از بالین‌گران اقتباس شده و بدون تغییر در اختیار پرستاران قرار گرفته باشند».

ددرا تاکر افزود که ابزارهای مستندسازی هوش مصنوعی زمانی زمان معناداری را به پرستاران بازمی‌گردانند که نقش پرستار را از نویسنده اصلی مستندات به بازبین تغییر دهند.

بریس گفت:

«معنادار شدن بازگشت زمان دقیقاً از همین‌جا ناشی می‌شود. موضوع فقط کاهش تعداد کلیک‌ها یا کاهش دقایقی نیست که پرستار پشت صفحه‌کلید می‌گذراند. زمان کمتری صرف تلاش برای به خاطر آوردن و بازسازی مراقبت‌های انجام‌شده پس از وقوع آنها می‌شود. امکان بیشتری برای حضور در کنار بیمار ایجاد می‌شود. فضای بیشتری برای آموزش هدفمند بیمار، گفت‌وگوهای خانواده‌محور و آن بخش‌های آشکار و پنهان کار پرستاری فراهم می‌شود؛ کارهایی که همیشه به‌خوبی در پرونده پزشکی بازتاب پیدا نکرده‌اند».

گسترش مستندسازی هوش مصنوعی به جریان‌های کاری

استفاده از هوش مصنوعی از ابزارهای محیطی (Ambient) متمرکز بر پزشکان به سمت جریان‌های کاری پرستاری گسترش یافته است؛ جایی که مستندسازی پیوسته، همراه با وقفه، رابطه‌محور و جدایی‌ناپذیر از قضاوت بالینی است.

آنجل بوزارد (Angel Bozard)، RN، مدیر ارشد پرستاری در VirtuAlly، شرکتی ارائه‌دهنده مراقبت سلامت از راه دور گفت:

«ابزارهای هوش مصنوعی که بهترین عملکرد را دارند، آنهایی هستند که در پس‌زمینه باقی می‌مانند و از پرستار پشتیبانی می‌کنند، نه اینکه از پرستار بخواهند از خود ابزار پشتیبانی کند».

او افزود:

«مستندسازی محیطی و ثبت صدا در جریان ملاقات با بیمار می‌تواند واقعاً زمان را به پرستار بازگرداند، به‌ویژه در مورد یادداشت‌های معمول و مستندسازی شیفت که پیش‌تر بخش قابل‌توجهی از زمان مراقبت مستقیم را به خود اختصاص می‌داد».

بریس توضیح داد که پرستار همچنان مستندات نهایی را بررسی، اعتبارسنجی و مسئولیت آن را بر عهده دارد، اما پیش‌نویس اولیه به آنچه واقعاً در جریان مراقبت از بیمار رخ داده است، نزدیک‌تر است؛ و این موضوع اهمیت دارد، زیرا هم از دقت و هم از حضور پرستار در کنار بیمار پشتیبانی می‌کند.

با این حال، اصطکاک همچنان وجود دارد؛ از جمله در قالب اصلاح و قالب‌بندی مجدد، پوشش ناقص جریان کاری، دشواری در بیان شفاهی مراقبت‌ها، مراحل اضافی بازبینی و فناوری‌ای که به‌جای حذف کار، کار بیشتری ایجاد می‌کند.

بوزارد گفت:

«جایی که من اصطکاک می‌بینم زمانی است که پرستاران مجبور می‌شوند برای اصلاح یا قالب‌بندی مجدد یادداشت‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی، بیشتر از زمانی که برای نوشتن آنها از ابتدا صرف می‌کردند، وقت بگذارند. این صرفه‌جویی در زمان نیست؛ فقط زمان جابه‌جا شده است».

تاکر افزود که اصطکاک زمانی نیز ایجاد می‌شود که ابزارها فقط وظایف منفرد و مجزا را پوشش دهند، نه یک جریان کاری کامل و یکپارچه را.

بریس نیز گفت این اصطکاک معمولاً زمانی ایجاد می‌شود که جریان کاری با مشارکت پرستاران طراحی نشده باشد، آموزش فقط بر خود ابزار متمرکز باشد و نه بر تغییر در شیوه کار، یا زمانی که مدیران به‌جای گوش دادن به تجربه کاربران، صرفاً میزان استفاده از ابزار را اندازه‌گیری کنند.

امتیازدهی به ارزش هوش مصنوعی

بنابراین، بیمارستان‌ها و نظام‌های سلامت به یک کارت امتیازی گسترده‌تر برای سنجش ارزش نیاز دارند. آنها باید از معیار «دقایق صرفه‌جویی‌شده» فراتر بروند و مواردی همچون بار شناختی، کار پس از پایان شیفت، کیفیت مستندسازی، تداوم مراقبت، تجربه بیمار، بهزیستی نیروی کار و ماندگاری کارکنان را نیز اندازه‌گیری کنند.

بریس توصیه کرد:

«دقایق صرفه‌جویی‌شده اهمیت دارند، اما کافی نیستند. اگر فقط زمان را اندازه‌گیری کنیم، پرسش بزرگ‌تر را از دست می‌دهیم: این فناوری در محیط و شیوه انجام کار چه چیزی را بهبود می‌دهد؟»

بوزارد افزود که مدیران باید پیامدهایی را پایش کنند که ارزش واقعی عملیاتی و بالینی را منعکس می‌کنند.

او گفت:

«من می‌خواهم کاهش بار شناختی گزارش‌شده توسط پرستاران و کاهش فرسودگی شغلی مرتبط با مستندسازی را ببینم؛ همچنین می‌خواهم بدانم آیا زمانی که صرفه‌جویی شده واقعاً دوباره در کنار تخت بیمار سرمایه‌گذاری می‌شود، یا صرفاً افزایش تعداد بیماران تحت مراقبت را جبران می‌کند».

همچنین باید پرسید: آیا مستندات، داستان بیمار، ارزیابی پرستار، آموزش ارائه‌شده، گفت‌وگو با خانواده، مداخلات و قضاوت بالینی را با دقت بیشتری منعکس می‌کنند؟

آیا این مستندات تداوم مراقبت را برای بالین‌گر بعدی یا شیفت بعدی بهبود می‌بخشند؟

اینها پرسش‌هایی هستند که بریس می‌خواهد برای آنها پاسخ مشخص به دست آید.

معیار موفقیت چیست؟

بنابراین، در زمینه مستندسازی پرستاری مبتنی بر هوش مصنوعی، باید معیار مشخصی برای موفقیت وجود داشته باشد.

بوزارد خاطرنشان کرد:

«در پرستاری مجازی، ما دیده‌ایم که وقتی زمان واقعی به پرستاران بازگردانده می‌شود، اثر آن در ماندگاری کارکنان و نحوه‌ای که آنها شغل خود را توصیف می‌کنند، نمایان می‌شود؛ نه صرفاً در یک داشبورد بهره‌وری.»

بریس گفت هدف هرگز نباید صرفاً بهره‌وری باشد.

او در پایان گفت:

«هدف باید کاهش اصطکاک‌هایی باشد که پرستاران را از کاری دور می‌کند که فقط خود پرستاران می‌توانند انجام دهند: ارزیابی، آموزش، حمایت و دفاع از حقوق بیمار، تسهیل و هماهنگی، آرامش‌بخشی و مراقبت».

برای مطالعه بخش دوم این گزارش دو قسمتی با عنوان «پرستاران باید رهبری حکمرانی هوش مصنوعیِ در حال تغییر جریان‌های کاری خود را بر عهده بگیرند»، اینجا را کلیک کنید.

منبع: https://www.healthcareitnews.com

این دو مقاله در کنار یکدیگر یک پیام بسیار مشخص دارند: ارزش AI در پرستاری نباید با «کاهش زمان ثبت مستندات» سنجیده شود؛ بلکه باید با میزان بازگرداندن زمان و ظرفیت شناختی پرستار به مراقبت واقعی، کیفیت و ایمنی مستندات، تداوم مراقبت و پیامدهای نیروی انسانی سنجیده شود.