با گسترش اتوماسیون مستندسازی، نظامهای سلامت باید تأیید و راستیآزمایی توسط بالینگران را حفظ کنند، مسئولیتپذیری را بهروشنی تعریف کنند و از مرحله انتخاب فروشنده تا نظارت مستمر، به پرستاران خط مقدم اختیار و نقش مؤثر بدهند.
آنجل بوزارد، پرستار RN از شرکت VirtuAlly، درباره پرستاری و هوش مصنوعی
این مطلب، بخش دوم از یک گزارش دو قسمتی است. برای مطالعه بخش اول با عنوان «اندازهگیری ارزش هوش مصنوعی برای پرستاران: فراتر از سریعتر شدن ثبت اطلاعات در پرونده»، اینجا کلیک کنید.
در مراقبت پرستاری باید یک اصل غیرقابل مذاکره وجود داشته باشد: مستندات تولیدشده توسط هوش مصنوعی یک پیشنویس است و پرستار دارای مجوز همچنان در قبال پرونده پزشکی بیمار مسئولیت دارد.
تریسی بریس گفت:
«نقطه شروع باید کاملاً روشن باشد: مستندات تولیدشده توسط هوش مصنوعی یک پیشنویس است، نه یک تصمیم. این مستندات جایگزین ارزیابی پرستار، استدلال، مسئولیتپذیری حرفهای یا قضاوت بالینی او نمیشود».
آنجل بوزارد، RN، مدیر ارشد پرستاری در VirtuAlly، گفت: پرستاران در قبال آنچه در پرونده ثبت شده است، بهطور کامل مسئولند و این مسئولیت را نمیتوان بهوسیله خودکارسازی از میان برداشت. او افزود، هر ابزار هوش مصنوعی برای مستندسازی باید از ابتدا بر این فرض طراحی شود که یک بالینگر دارای مجوز، خروجی آن را راستیآزمایی و تأیید خواهد کرد، نه اینکه صرفاً آن را بپذیرد.
ایمنی و بهرهوری
در حوزه هوش مصنوعی سلامت، میان بهرهوری و ایمنی نوعی تنش وجود دارد؛ زیرا سامانههای مولد میتوانند جزئیاتی ساختگی، نسبتدادهشده به فرد یا رویداد اشتباه، یا از نظر بالینی نادرست ایجاد کنند.
ددرا تاکر، RN، مدیر ارشد انفورماتیک سلامت در Healthcare IT Leadersگفت:
«از آنجا که این سامانهها بهجای آنکه صرفاً متن را رونویسی کنند، آن را تولید میکنند، همواره این خطر وجود دارد که جزئیات توهمشده یا بهاشتباه نسبتدادهشده وارد پرونده شوند».
در نتیجه، نظارت انسانی باید بهصورت واقعی و عملیاتی برقرار شود. همچنین فرایند بازبینی باید زمان، اختیار و زمینه بالینی کافی در اختیار داشته باشد؛ زیرا الزام به تأیید سریع میتواند طراحی مبتنی بر «انسان در حلقه» (Human-in-the-Loop) را به یک توهم تبدیل کند.
تاکر ادامه داد:
«نظارت واقعی مستلزم طراحی مبتنی بر انسان در حلقه و اطمینان از این است که بالینگران واقعاً زمان، اختیار و زمینه لازم برای ارزیابی خروجیهای هوش مصنوعی را در اختیار داشته باشند. هنگامی که جریانهای کاری با حجم بالا، بدون اختصاص زمان کافی برای بازبینی، نیازمند تأییدهای سریع باشند، حضور انسان به یک توهم از کنترل تبدیل میشود».
تعریف مسئولیتپذیری
پیش از استقرار، مسئولیتپذیری باید بهروشنی تعریف شود. چه کسی خروجی را تأیید میکند؟ چه کسی خطاها را شناسایی میکند؟ چه کسی به هشدارها پاسخ میدهد؟ اگر فناوری دچار نقص شود، چه کسی مسئول پیگیری و ارجاع موضوع به سطوح بالاتر است؟ همه این پرسشها باید پاسخ مشخص داشته باشند.
تاکر گفت:
«مسئولیتپذیری شفاف و از پیش تعیینشده برای کاهش ریسک بالینی ضروری است».
و نظارت نباید فقط به پرستاران محدود شود. کارشناسان توصیه میکنند بیمارستانها و نظامهای سلامت، حکمرانی چندرشتهای چرخه عمر ایجاد کنند و از مرحله انتخاب فناوری تا بهینهسازی آن، دیدگاههای پرستاری، عملیات بالینی، فناوری اطلاعات، حقوقی، حریم خصوصی، ایمنی، علم داده، اخلاق و بیماران را در فرایند حکمرانی وارد کنند.
بریس توضیح داد:
«مؤثرترین شیوههای حکمرانی، آنهایی هستند که دیدگاههای بالینی، عملیاتی، فنی، حقوقی، حریم خصوصی، ایمنی، انفورماتیک و کارکنان خط مقدم را از همان ابتدا و بهصورت مستمر گرد هم میآورند. این موضوع نمیتواند صرفاً در اختیار واحد فناوری اطلاعات باشد و همچنین نمیتوان حکمرانی آن را فقط به پس از استقرار موکول کرد».
ایجاد سازوکارهای حفاظتی
علاوه بر این، باید سازوکارهای حفاظتی عملی و اجرایی ایجاد شود: محتوای تولیدشده بهصورت خودکار از محتوایی که توسط بالینگر وارد شده است، تفکیک شود؛ ممیزی پروندهها در مراحل اولیه انجام گیرد؛ کیفیت و ایمنی پایش شود؛ و یک حلقه بازخورد سریع از کارکنان خط مقدم ایجاد شود.
بوزارد گفت:
«باید انتظارات روشنی درباره اینکه چه چیزی بهصورت خودکار تولید میشود و چه چیزی باید توسط بالینگر وارد شود وجود داشته باشد؛ در مراحل اولیه استقرار، ممیزیهای معمول پرونده انجام شود؛ و یک حلقه بازخورد سریع وجود داشته باشد تا پرستاران بتوانند زمانی که هوش مصنوعی چیزی را اشتباه انجام میدهد، آن را علامتگذاری کنند».
او افزود:
«اگر پرستاران به خروجی اعتماد نداشته باشند، یا آن را بیش از حد ویرایش خواهند کرد که مزیت بهرهوری را از بین میبرد، یا آن را به اندازه کافی بازبینی نخواهند کرد که یک خطر ایمنی است. حکمرانی باید بهطور فعال در برابر هر دو حالت محافظت کند».
از سوی دیگر، پرستاران باید بتوانند بگویند: «این فناوری در جریان کاری من کار نمیکند» یا «این خروجی بازتابدهنده ارزیابی من نیست»، بدون اینکه چنین اظهارنظری بهعنوان مقاومت در برابر فناوری تفسیر شود.
بریس تأکید کرد:
«من معتقدم پرستاران باید از جایگاه کاربران نهایی فناوری، به جایگاه همطراحان، ارزیابان و حاکمان فناوری ارتقا پیدا کنند».
مشارکت پرستاران در تمام مراحل
بوزارد گفت پرستاران باید ارزیاب این ابزارها باشند، نه صرفاً کاربران نهایی آنها. به گفته او، این یعنی پرستاران باید در انتخاب فروشنده، طراحی پایلوت و تعریف معیارهای موفقیت، پیش از آنکه هر چیزی وارد محیط عملیاتی شود، مشارکت داشته باشند.
تاکر گفت:
«نظامهای سلامت باید پرستاران بالین و کنار تخت را از همان مراحل اولیه وارد فرایند کنند تا الزامات عملیاتی موردنیاز از یک فروشنده را تعریف کنند، نه اینکه پس از امضای قراردادها به دنبال دریافت بازخورد باشند».
در مورد اینکه هوش مصنوعی در مستندسازی پرستاری را از کجا باید آغاز کرد، هر سه کارشناس اتفاقنظر دارند: باید از مسئله پرستاری که قرار است حل شود آغاز کرد، نه از فناوری.
بوزارد توصیه کرد:
«ابتدا با یک گروه کوچک آزمایش کنید، با دقت گوش دهید که چه چیزهایی جریان کاری آنها را مختل میکند، و اگر ابزار بهجای حذف مراحل، مراحل جدیدی به کار اضافه میکند، آماده باشید که سرعت کار را کاهش دهید».
تاکر گفت اجرای شبیهسازیهای جریان کاری در محیط واقعی به سازمانها امکان میدهد شکافهای یکپارچهسازی را در زمانی شناسایی و برطرف کنند که اصلاح آنها هنوز کمهزینه است، بهجای آنکه پس از استقرار فناوری، اصطکاک و مشکلات عملیاتی را در کنار تخت بیمار کشف کنند.
بریس گفت در نهایت، تردید و بدبینی نسبت به هوش مصنوعی یک مانع نیست؛ بلکه سیگنالی است که به رهبران میگوید باید گوش دهند، با دقت طراحی کنند و ارزش فناوری را در جریان واقعی کار به اثبات برسانند.
بوزارد گفت:
«نظامهایی که این کار را بهدرستی انجام میدهند، پرستاران را بهعنوان شریک در ساختن موفقیت ابزار در نظر میگیرند، نه بهعنوان آخرین ایستگاه کنترل پیش از راهاندازی عملیاتی».
منبع: https://www.healthcareitnews.com